H
 Mary Magdalene مريم مجدليه 
عناوين 
آيا مريم مجدليه ايرانى‌تبار است؟
انجيل مريم مجدليه
جايگاه اجتماعى زنان در عهد جديد
سرگذشت مريم مجدليه - افسانه زرين - 1
سرگذشت مريم مجدليه - افسانه زرين - 2
سرگذشت مريم مصرى - افسانه زرين
شخصيت پطرس
گسستن از يهوديت
مريم مجدليه از نگاه گرگورى کبير
مريم مجدليه در انجيل پطرس
مريم مجدليه در انجيل دوازده مقدس - 1
مريم مجدليه در انجيل دوازده مقدس - 2
مريم مجدليه در انجيل فيلپس
مريم مجدليه در انجيل‌هاى چهارگانه
Saturday, December 24, 2005-
انجيل مريم مجدليه
The Gospel of Mary Magdalene

Chapter 4

(Pages 1 to 6 of the manuscript, containing chapters 1 - 3, are lost.  The extant text starts on page 7...)

. . . Will matter then be destroyed or not?

(22) The Savior said, All natures, all formations, all creatures exist in and with one another, and they will be resolved again into their own roots.

(23) For the nature of matter is resolved into the roots of its own nature alone.

(24) He who has ears to hear, let him hear.

(25) Peter said to him, Since you have explained everything to us, tell us this also: What is the sin of the world?

(26) The Savior said There is no sin, but it is you who make sin when you do the things that are like the nature of adultery, which is called sin.

(27) That is why the Good came into your midst, to the essence of every nature in order to restore it to its root.

(28) Then He continued and said, That is why you become sick and die, for you are deprived of the one who can heal you.

(29) He who has a mind to understand, let him understand.

(30) Matter gave birth to a passion that has no equal, which proceeded from something contrary to nature. Then there arises a disturbance in its whole body.

(31) That is why I said to you, Be of good courage, and if you are discouraged be encouraged in the presence of the different forms of nature.

(32) He who has ears to hear, let him hear.

(33) When the Blessed One had said this, He greeted them all,saying, Peace be with you. Receive my peace unto yourselves.

(34) Beware that no one lead you astray saying Lo here or lo there! For the Son of Man is within you.

(35) Follow after Him!

(36) Those who seek Him will find Him.

(37) Go then and preach the gospel of the Kingdom.

(38) Do not lay down any rules beyond what I appointed you, and do not give a law like the lawgiver lest you be constrained by it.

(39) When He said this He departed.


Chapter 5

(1) But they were grieved. They wept greatly, saying, How shall we go to the Gentiles and preach the gospel of the Kingdom of the Son of Man? If they did not spare Him, how will they spare us?

(2) Then Mary stood up, greeted them all, and said to her brethren, Do not weep and do not grieve nor be irresolute, for His grace will be entirely with you and will protect you.

(3) But rather, let us praise His greatness, for He has prepared us and made us into Men.

(4) When Mary said this, she turned their hearts to the Good, and they began to discuss the words of the Savior.

(5) Peter said to Mary, Sister we know that the Savior loved you more than the rest of woman.

(6) Tell us the words of the Savior which you remember which you know, but we do not, nor have we heard them.

(7) Mary answered and said, What is hidden from you I will proclaim to you.

(8) And she began to speak to them these words: I, she said, I saw the Lord in a vision and I said to Him, Lord I saw you today in a vision. He answered and said to me,

(9) Blessed are you that you did not waver at the sight of Me. For where the mind is there is the treasure.

(10) I said to Him, Lord, how does he who sees the vision see it, through the soul or through the spirit?

(11) The Savior answered and said, He does not see through the soul nor through the spirit, but the mind that is between the two that is what sees the vision and it is [...]

(pages 11 - 14 are missing from the manuscript)


Chapter 8

. . . it.

(10) And desire said, I did not see you descending, but now I see you ascending. Why do you lie since you belong to me?

(11) The soul answered and said, I saw you. You did not see me nor recognize me. I served you as a garment and you did not know me.

(12) When it said this, it (the soul) went away rejoicing greatly.

913) Again it came to the third power, which is called ignorance.

(14) The power questioned the soul, saying, Where are you going? In wickedness are you bound. But you are bound; do not judge!

915) And the soul said, Why do you judge me, although I have not judged?

(16) I was bound, though I have not bound.

(17) I was not recognized. But I have recognized that the All is being dissolved, both the earthly things and the heavenly.

918) When the soul had overcome the third power, it went upwards and saw the fourth power, which took seven forms.

(19) The first form is darkness, the second desire, the third ignorance, the fourth is the excitement of death, the fifth is the kingdom of the flesh, the sixth is the foolish wisdom of flesh, the seventh is the wrathful wisdom. These are the seven powers of wrath.

(20) They asked the soul, Whence do you come slayer of men, or where are you going, conqueror of space?

(21) The soul answered and said, What binds me has been slain, and what turns me about has been overcome,

(22) and my desire has been ended, and ignorance has died.

(23) In a aeon I was released from a world, and in a Type from a type, and from the fetter of oblivion which is transient.

(24) From this time on will I attain to the rest of the time, of the season, of the aeon, in silence.


Chapter 9

(1) When Mary had said this, she fell silent, since it was to this point that the Savior had spoken with her.

(2) But Andrew answered and said to the brethren, Say what you wish to say about what she has said. I at least do not believe that the Savior said this. For certainly these teachings are strange ideas.

(3) Peter answered and spoke concerning these same things.

(4) He questioned them about the Savior: Did He really speak privately with a woman and not openly to us? Are we to turn about and all listen to her? Did He prefer her to us?

(5) Then Mary wept and said to Peter, My brother Peter, what do you think? Do you think that I have thought this up myself in my heart, or that I am lying about the Savior?

(6) Levi answered and said to Peter, Peter you have always been hot tempered.

(7) Now I see you contending against the woman like the adversaries.

(8) But if the Savior made her worthy, who are you indeed to reject her? Surely the Savior knows her very well.

(9) That is why He loved her more than us. Rather let us be ashamed and put on the perfect Man, and separate as He commanded us and preach the gospel, not laying down any other rule or other law beyond what the Savior said.

(10) And when they heard this they began to go forth to proclaim and to preach.

انجيل مريم مجدليه
بابِ چهارم

(صفحاتِ 1 تا 6 اين دست‌نوشته، که حاوىِ باب‌هاى 1 تا 3 بوده‌اند، از بين رفته‌اند، و متنِ موجود، از صفحه‌ى 7 آغاز مى‌گردد.)

[...] "آيا ماده نابود مى‌گردد؟"

(22) مُنجى (Savior) گفت: "تمامِ طبيعت‌ها (natures) ، تمامِ ترتيب‌ها (formation يا modeled form) ، تمامِ آفريده‌ها، دَر، و با يکديگر، وجود دارند، و همه، دوباره، واگشوده خواهند گشت، به بُنيان‌هاى (roots) خود."

(23) "چرا که طبيعتِ ماده، تنها، به بنيان‌هاى همان طبيعت، واگشوده مى‌گردد."

(24) "بگذار آن که توانِ شنيدن دارد، بشنود!"

(25) پطرس (Peter) به او گفت: "اکنون که همه‌چيز را، براىِ‌مان گفته‌اى، اين را نيز بگو: گناهِ جهان چيست؟"

(26) مُنجى (Savior) گفت: "گناهى نيست، بلکه اين شماايد، که گناه مى‌کنيد، در آن هنگام، که کارى مى‌کنيد، برابر با طبيعتِ زنا، که 'گناه' ناميده مى‌گردد."

(27) "از اين رو، خِير (Good) ، به ميانِ‌تان آمد، براى بازگرداندنِ ذات (essence) هر طبيعتى، به بنيانِ آن."

(28) آنگاه، سخنِ خود را پى گرفته، گفت: "براى اين است، که بيمار مى‌گرديد، و مى‌ميريد: چرا که، آن چه شما را مى‌فريبد، دوست مى‌داريد."

(29) "بگذار آن که توانِ دانستن دارد، بداند!"

(30) ماده، رنجى مى‌آفريند، که مانندى (equal) ندارد، چرا که بَرآمده از چيزى، خلافِ طبيعت است. آنگاه، اضطرابى (disturbance) در سراسرِ بدن، پديدار مى‌گردد."

(31) "از اين رو، به شما گفتم: 'دل قوى داريد، که اگر دلسرد باشيد، در حضورِ صورت‌هاى (forms) ديگرِ طبيعت، دلگرم مى‌گرديد.'"

(32) "بگذار، آن که توانِ شنيدن دارد، بشنود!"

(33) هنگامى، که آن متبارک (blessed one) چنين گفت، بَر آنان، درود فرستاده، گفت: "درود بر شما. درودهاى مرا بپذيريد."

(34) "هشيار باشيد، تا نتوانند، شما را، با گفتنِ 'به اين سو بنگر!' يا 'به آن سو بنگر!' بفريبند. زيرا پسرِ انسان (Son of Man يا child of true Humanity) ، در درونِ‌تانَ‌ست."

(35) "از او پيروى کنيد!"

(36) "هر که او را بجويد، خواهد يافت!"

(37) "پس اکنون، برويد، و بشارتِ ملکوت (kingdom يا Realm) را، موعظه کنيد."

(38) "قانونى (rule) ، وَراى آن چه، براىِ‌تان مُقرّر کرده‌ام، مَگذاريد، و مانندِ شريعت‌گذاران، شريعتى (law) بَرپا نداريد، مبادا، که دَر آن، گرفتار آييد."

(39) چنين گفت، و دَرگذشت.

بابِ پنجم

(1) و آنان، غمگين گشته، اَشکِ بسيار، ريخته، گفتند: "چگونه به سوى اُمّت‌ها (gentiles) رفته، ملکوتِ پسرِ انسان را، بشارت دهيم؟ آنان، که با او مُدارا (spare) نکردند، با ما، چگونه مُدارا مى‌کنند؟"

(2) آنگاه، مريم (Mary) به پا خاسته، به برادرانَ‌ش درود فرستاده، گفت: "نه غمگين باشيد، ونه در ترديد، چرا که فيضِ (grace) او، تماماً، با شما بوده، شما را، يارى خواهد کرد."

(3) "پس بهتر آن است، که عظمتِ او را بستاييم، که ما را، مُهَيّا کرده، مُبَدّل به انسان کرد."

(4) مريم، با اين گفته، دل‌هاى آنان را، به سوى خِير (Good) بَرگرداند، و آنان، در بابِ سُخنانِ مُنجى گفتگو کردند.

(5) پطرس به مريم گفت: "خواهر! ما مى‌دانيم، که مُنجى، تو را، بيش از زنانِ ديگر، دوست مى‌داشت."

(6) "اگر از سخنانِ مُنجى، چيزى به ياد دارى، که ما نشنيده‌ايم و نمى‌دانيم، بگو!"

(7) مريم پاسخ داده، گفت: "من، آن چه را، از شما، نهان است، آشکار مى‌کنم."

(8) او سخنانِ خود را، چنين آغاز کرد: "من" و گفت: "من سَرورِمان (Lord) را، به رؤيا ديدم، و به او گفتم: 'سَرورَم! امروز، تو را، به رؤيا ديدم.' او پاسخ داده، به من گفت:"

(9) "'متبارک گردى، که در ديدن‌َم، ترديد نکردى. چرا که گنج، آنجاست، که خاطِر، آنجاست.'"

(10) "به او گفتم: 'سَرورَم! آن که رؤيا مى‌بيند، آن را، به جان (soul) مى‌بيند، يا به روح (spirit) ؟'"

(11) "مُنجى، پاسخ داده، گفت: 'نه به جان مى‌بيند، نه به روح، بلکه به خاطر (mind) مى‌بيند، که چيزى، ميانِ آن دو است، يعنى [...]

(صفحاتِ 11 تا 14 اين دست‌نوشته مفقود گشته‌اند.)

بابِ هشتم

[...] آن.

(10) "و اشتياق (desire) گفت: 'نزول‌َت را نديدم، ولى اکنون مى‌بينم، که صعود مى‌کنى. چرا مرا فريب مى‌دهى، مگر تو مالِ من نيستى؟'"

(11) "جان پاسخ داده، گفت: 'من تو را ديدم. تو، مرا، نه ديدى، و نه شناختى. جامه‌ام، تو را، به اشتباه انداخت. و ندانستى، که من‌اَم.'"

(12) "اين سخنان را که گفت، با شادمانىِ بسيار، از آنجا رفت."

(13) "بارِ ديگر، به قدرتِ (power) سوم، که جَهل (ignorance) نام دارد، آمد."

(14) "قدرتِ سِوّم، جان را، به پرسش گرفته، گفت: 'کجا مى‌روى؟ تو مَحدود به (bound) شرارتى (wickedness) . تو، به راستى، مَحدودى. داورى را، کنار بگذار!'"

(15) "و جان، پاسخ داد: 'چرا تو، در بابِ من، داورى مى‌کنى، ولى من، نبايد، در بابِ تو داورى کنم؟'"

(16) "'من، مَحدود بوده‌ام، ولى، محدود نکرده‌ام.'"

(17) "'مرا دَرنيافتند، ولى من، دَريافتم، که همه‌چيز، چه خاکى (earthly) باشد، چه عَرشى (heavenly) از هم مى‌پاشد.'"

(18) "و آنگاه، که جان، بر قدرتِ سوم، غالب آمد، بالا رفت، و قدرتِ چهارم را ديد، که هفت صورت (form) داشت."

(19) "صورتِ اول، ظلمت (darkness) است، و دوم، اشتياق (desire) ، و سوم، جهل (ignorance) ، و چهارم، مرگ‌پَرستى (excitement يا zeal of death) ، پنجم، ملکوتِ تن (kingdom يا realm of flesh) ، ششم، حِکمتِ ابلهانه‌ى تن (foolish wisdom of flesh) و هفتم، حِکمتِ غضبناک (wrathful wisdom) اينان، هفت قدرتِ غضب‌اَند."

(20) "آنان از جان پرسيدند: 'از کجا مى‌آيى، اى قاتلِ انسان (slayer of men يا human-killer) ! و به کجا مى‌روى، اى فاتحِ فضا (conquerer of space) ؟'"

(21) "جان، پاسخ داده گفت: 'آن چه مُقيدَم مى‌کرد، به قتل رسيد، و آن چه مَحصورَم مى‌کرد، دَرهم شکست،'"

(22) "'و اشتياقَِ‌م، به پايان رسيد، و جَهل مُرد.'"

(23) "'با گونه‌اى (type) از گونه‌هاى عَرشى، از بَندِ فراموشىِ گذرا، در جهان، رها شدم.'"

(24) "'از هَم‌اکنون، تا به هنگامِ آخرت (aeon) در سکوت خواهم ماند.'"

بابِ نهم

(1) هنگامى، که مريم اين سخنان را گفت، سکوت کرد، چرا که مُنجى، چيزى، بيش از اين، نگفته بود.

(2) ولى، اندرياس (Andrew) ، به برادران، پاسخ داده، گفت: "در بابِ گفته‌هاى او، هر چه مى‌خواهيد، بگوييد. ولى، من باور ندارم، که اين سخنان را، مُنجى گفته باشد. چرا که اين آموزه‌ها، انديشه‌هايى حيرت‌آوراَند."

(3) پطرس پاسخ داده، سخنانى، همانندِ او، گفت.

(4) او، از آنان، در بابِ مُنجى پرسيد: "آيا به راستى، او با زنى، در خلوت، بى آن که ما بدانيم، سخن گفته است؟ آيا بايد از راهِ خود بازگشته، همگى، به او، گوش بسپاريم؟ آيا مُنجى، او را، بَرتر از ما دانسته؟"

(5) آنگاه، مريم گريسته، به پطرس گفت: "برادرَم، پطروس! بَر چه گمانى؟ آيا بَر اين گمانى، که اين سخنان را، از خود ساخته‌ام، يا در بابِ مُنجى، دروغ مى‌گويم؟"

(6) لاوى (Levi) به پطرس پاسخ داده، گفت: "پطرس! تو هماره، زودخشم بوده‌اى."

(7) "و اکنون مى‌بينم، که با اين زن، همانندِ دشمنان، مُجادله مى‌کنى."

(8) "ولى اگر مُنجى، او را، شايسته دانسته باشد، کداميک از شما، به راستى، نمى‌پذيريد؟ بى‌شک، مُنجى او را، بسيار خوب، مى‌شناخت."

(9) به همين خاطر او را، بيش از ما، دوست مى‌داشت. ما، بايد از خود شرم کرده، و مانندِ انسانِ کامل، عَمل کرده، و از او، که مُنجى خواسته، پيروى کرده، و بشارت را موعظه کرده، و شريعت و قانونى، وَراى آن چه مُنجى آورده، نگذاريم."

(10) آنگاه آنان، رَهسپارِ موعظه و تعليم گشتند.
پانويس:
1. در عهدِ جديد آمده که:
(5) پس به شهرى، از سامره، که سوخار نام داشت، نزديک به آن موضعى که يعقوب، به پسرِ خود، يوسف، داده بود، رسيد (6) و در آنجا، چاهِ يعقوب بود، پس عيسا، از سفر، خسته شده، همچنين بَر سَرِ چاه نشسته بود، و قريب به ساعتِ ششم بود (7) که زنى سامرى، به جهتِ کشيدنِ آب آمد () عيسا بدو گفت: "جُرعه‌اى آب، به من بنوشان" (8) زيرا شاگردان‌َش، به جهتِ خريدنِ خوراک، به شهر رفته بودند (9) زنِ سامرى بدو گفت: "چگونه تو که يهود هستى، از من آب مى‌خواهى، و حال آن که زنِ سامرى مى‌باشم، زيرا که يهود با سامريان معاشرت ندارند" (10) عيسا در جوابِ او گفت: "اگر بخششِ خدا را مى‌دانستى، و کيست، که به تو مى‌گويد، آب به من بده، هر آينه تو از او خواهش مى‌کردى، و به تو آبِ زنده عَطا مى‌کرد" (11) زن بدو گفت: "اى آقا! دَلو ندارى، و چاه عميق است، پس از کجا، آبِ زنده دارى (12) آيا تو از پدرِ ما، يعقوب، بزرگتر هستى، که چاه را به ما داد، و خود، و پسران، و مَواشىِ او، از آن مى‌آشاميدند" (13) عيسا در جوابِ او گفت: "هر که از اين آب بنوشد، باز تشنه گردد (14) ليکن کسى که از آبى که من به او مى‌دهم، بنوشد، ابداً، تشنه نخواهد شد، بلکه آن آبى که به او مى‌دهم، در او چشمه‌ى آبى گردد، که تا حياتِ جاودانى مى‌جوشد" (15) زن بدو گفت: "اى آقا! آن آب را به من بده، تا ديگر تشنه نگردم، و به اينجا، به جهتِ آب کشيدن، نيايم" (16) عيسا به او گفت: "برو، و شوهرِ خود را بخوان، و در اينجا بيا" (17) زن، در جواب، گفت: "شوهر ندارم" () عيسا بدو گفت: "نيکو گفتى، که شوهر ندارى (18) زيرا پنج شوهر داشتى، و آن که الآن دارى، شوهرِ تو نيست () اين سخن را، راست گفتى" (19) زن بدو گفت: "اى آقا! مى‌بينم که تو نبى هستى (20) پدرانِ ما، در اين کوه، پرستش مى‌کردند، و شما مى‌گوييد، که در اورشليم، جايى‌ست، که در آن عبادت بايد نمود" (21) عيسا بدو گفت: "اى زن! مرا تصديق کن، که ساعتى مى‌آيد، که نه در اين کوه، و نه در اورشليم، پدر را پرستش خواهيد کرد (22) شما، آن چه را که نمى‌دانيد، مى‌پرستيد، اما، ما، آنچه را که مى‌دانيم، عبادت مى‌کنيم، زيرا نجات از يهود است (23) ليکن ساعتى مى‌آيد، بلکه الآن است، که در آن، پرستندگانِ حقيقى، پدر را، به روح و راستى، پرستش خواهند کرد، زيرا که پدر، مثلِ اين، پرستندگانِ خود را طالب است (24) خدا روح است، و هر که او را پرستش کند، مى‌بايد به روح و راستى بپرستد" (25) زن بدو گفت: "مى‌دانم، که مسيح، يعنى کرِسْتس مى‌آيد، پس هنگامى که او آيد، از هر چيز، به ما، خبر خواهد داد" (26) عيسا بدو گفت: "من، که با تو سخن مى گويم، همان‌ام" (27) و در همان وقت، شاگردان‌َش آمده، تعجّب کردند، که با زنى سخن مى‌گويد، ولکن، هيچ‌کس نگفت، که چه مى‌طلبى، يا براى چه با او حرف مى‌زنى
(کتاب مقدس - چاپ دوم: 1987 - انجمن کتاب مقدس ايران - انجيل يوحنا 4)
منابع:
Gospel of Mary of Magdala
The Gospel According to Mary Magdalene

End 
     
     Home     Next Entry
Hide
The Donya Times    تلگرام    سايت شخصی    سايت علوم    فال حافظ    مجله عين    ملاک    هنرسرا
All rights reserved to Homaioon Eslami. .کليه حقوق برای همايون اسلامی محفوظ است